Δε σε χορταίνω ομολογώ, το μάτι δε θα γιάνει,
μερόνυχτα να σε θωρεί, ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ ΓΙΑΝΝΗ.

Είναι κάποτε οι καιροί, ΗΜΙΘΕΟΙ που γίνονται οι θνητοί,
σε όνειρα κι ιδανικά, αιώνιοι άγρυπνοι φρουροί.

Η Σμίλη δυσκολεύεται, περίτεχνα για να λαξεύσει,
ακαταπόνητα τον που μοχθεί, θέλοντας να κυριεύσει,

εκεί όπου τον έταξαν, ή επέλεξε μονάχος,
σύμβολο να αποτελεί, να λένε στάθηκε ΒΡΑΧΟΣ.

Βρέθηκες έτσι ενα πρωΐ, στις Ηνωμένες Πολιτείες,
επίδοξος καλαθοσφαιριστής, σ΄ ανθρώπων μαρτυρίες.

Άθλημα αγαπητό πολύ, μύθων και θρύλων βρίθει,
μορφές όπου λατρεύτηκαν, ζωή σαν παραμύθι,

οι βίοι πλείστων αθλητών, με πάπυρους – περγαμηνές,
παγκόσμια αναγνώριση, πενθηπειρωτικό βεληνεκές.

Όμοιος στάθηκες δίπλα τους, χωρίς να υστερήσεις,
έπαθλα πλείστα βαθμηδόν, κι εσύ να κατακτήσεις.

Πρόκληση είναι η κορυφή, κατάκτηση πολλή μεγάλη,
σκορπάνε ρίγη – ενθουσιασμό, των κορυφών τα κάλλη.

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ του ΕΝ – ΜΠΙ – ΕΪ, αναδείχτηκες ΕΜ – ΒΙ -ΠΙ,
δόξα μεγάλη για τους ΜΠΑΚΣ και όλη την ΑΜΕΡΙΚΗ.

ΔΟΞΑ για την πατρίδα μας, που σε χαλεπούς καιρούς,
όρθια ψάχνει να σταθεί, ανάμεσα στους ισχυρούς.

Της νεολαίας ΣΥΜΒΟΛΟ, το όνομά σου το μικρό,
είναι δεύτερο όνομα, σε κάθε ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ.

ΒΑΛΣΑΜΟ είσαι, γιατρικό, μέρες που η αιμορραγία,
ΓΙΑΝΝΗ μας γενικεύτηκε, σε όλη τη ΓΡΑΙΚΙΑ.

Δε σε χορταίνω ομολογώ, το μάτι δε θα γιάνει,
μερόνυχτα να σε θωρεί, ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ ΓΙΑΝΝΗ.

Στέλιος Αρσενίου