Όταν αρχές της δεκαετίας του 80’ έγραφα για το Νέο Ανατολικό Ζήτημα ήμουν σίγουρος ότι η Διεθνής Κοινότητα θα καλούνταν από την Ιστορία να κάνει τους λογαριασμούς της σε σχέση με αυτό.
Είναι μεγάλη η δύναμη των Ιδεών, της Αληθινής Επιστήμης και της Αληθινής Πολιτικής σκέφτηκα διαβάζοντας την αναφορά σε αυτό του Υπουργό των Εξωτερικών Ν. Δένδια κατά την ομιλία του στο Κοινοβούλιο.
Η αναφορά συνέπεσε με την νέα διευρυμένη έκδοση του βιβλίου με τίτλο Το Νέο Ανατολικό Ζήτημα Το Τουρκικό Πρόβλημα Η Ανθρωπιστική Ελλάδα.
Είχαν προηγηθεί οι αναφορές δύο Υπουργών της Ν.Δ. μετά την πρώτη έκδοσή του. Ο ένας ήταν εν ενεργεία. Αντικαταστάθηκε στον ανασχηματισμό.
Οι ιδέες έχουν την ιστορία τους, την βαθειά ιστορία τους και δεν είναι μανιτάρια. Κλοπιμαία μάλιστα. Πολύ περισσότερο τηλεοπτικά spot. Ας μην πάμε στα like.
Αναφέρθηκα στο Νέο Ανατολικό Ζήτημα σε κείμενο μου στην Ελευθεροτυπία τον Απρίλιο του 1986. Δύσκολα χρόνια. Δημοσιεύθηκε χάρις στον Σεραφείμ Φυντανίδη. Τότε άκουγε εμένα πλέον όχι το ΥΠΕΞ. Ήταν και πατριώτης μου, Καλλιπολίτης. Μιλώ για αυτό και τον Λέοντα Καραπαναγιώτη στο βιβλίο. Για να είμαι ακριβής η πρώτη αναφορά, η πρώτη νέα αναλυτική προσέγγιση έγινε σε κείμενο του 1984. Λίγο μετά το 1981.
Διαβάζοντας το κείμενο και την αναφορά του Υπουργού αναρωτήθηκα αν αποτελεί ένα βήμα εξόδου, διανοητικής και πολιτικής απελευθέρωσης και ωρίμασης της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής. Το εύχομαι.
Εκπλήσσει όμως και τρομοκρατεί η κρίση της επιστήμης, η κρίση του ορθού λόγου επίσημων και ανεπίσημων οι οποίοι φλυαρούν για τα “Ελληνο Τουρκικά” όπως τα ονομάζουν.
Αρκετά με αυτήν την υποανάπτυκτη και κακόφωνη ψαλτική.
Η έκπληξη μεταβάλλεται σε οργή όταν αναλογισθεί κανείς ότι η Ελλάδα μπορούσε από τις αρχές της δεκαετίας του 80’ να αποτελεί Παγκόσμιο Κέντρο Σπουδών για το Νέο Ανατολικό Ζήτημα. Να δέχεται δηλαδή εκτός των άλλων μία υψηλού επιπέδου διανοητική μετανάστευση. Το βιβλίο είναι διαδρομή, έκφραση αυτής την δυναμικής και της δυνατότητας.
Αυτά.
Μνήμη και Σοβαρότητα λοιπόν.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Αιξωνή, Ιανουάριος 22