Τα τελευταία χρόνια με τους συνεχείς κραδασμούς της ποδοσφαιρικής μας ομάδας, μία επιστήμη γεννήθηκε, άρχισε να μεγαλώνει, άνθισε, έβγαλε κλώνους και κλαριά.
Η ΑΟΞΟΛΟΓΙΑ!!!
Βλέποντας τις αναταράξεις, τις μεταπτώσεις, το γενικότερο κλίμα αβεβαιότητας, μικροί μεγάλοι γίναμε ΑΟΞΟΛΟΓΟΙ.
– Αυτό θα πρέπει να γίνει….
– Εκείνο θα πρέπει να γίνει….
– Έτσι πρέπει να γίνει…
– Αλλιώς πρέπει να γίνει…
– Ο τάδε θα πρέπει να αναλάβει στον δείνα τομέα
– Ο δείνα να ηγηθεί στον τάδε τομέα.
– Για να σωθούμε…
– Για την μην πνιγούμε…
– Για την ομάδα ρε γαμώ το…
Όλοι λέγαμε, ακόμα και όσοι δεν είχαμε τίποτα να πούμε. Παρασυρόμενοι από τους διπλανούς, τους απέναντι, τους εκ δεξιών, τους εξ ευωνύμων…τους άνωθεν…τους κάτωθεν…
Συνολικά το σκηνικό χαρακτηρίστηκε ΑΟΞΟΛΟΓΙΑ. Δηλαδή νουθεσίες, εικασίες, φαντασιώσεις, αιτιάσεις, για το καλό την ποδοσφαιρικής μας ομάδας που γιόρτασε τα 50 της χρόνια σαν υπόσταση, τα 31 στη μεγάλη ποδοσφαιρική κατηγορία, για να αρχίσει μετά να έχει ασθενές σήμα στην αρχή, ώσπου να χαθεί από τις οθόνες των επαγγελματικών ποδοσφαιρικών ραντάρ.
Η ανακοίνωση προς ΑΟΞΟΛΟΓΟΥΣ και μη ήταν : Το μπλα…μπλα…μπλα…πες…πες…πες… μπλα…μπλα…μπλα…πες…πες…πες…σαν λογοτέχνημα επέτυχε, μα ο ασθενής απεβίωσε…του λοιπού σε άλλης τάξης τα θρανία.
Και τώρα…
Πως ήρθαν τόσο ανάποδα τα πράγματα…
Χειρότερα και από τις εξελίξεις με την ενέργεια…
Απάνω που είχαμε αρχίσει να ονειρευόμαστε τη σύσταση μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών ΑΟΞΟΛΟΓΙΑΣ, εμείς οι όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω…
Άντε πάλι από την αρχή μπλα…μπλα…μπλα…πες…πες…πες…μπλα…μπλα…μπλα…πες…πες…πες…για να αποσπάσουμε εύφημο μνεία… στη λογοτεχνία…στα καφενεία…
Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΛΑ…
Νηφάλιοι, νουνεχείς, προσηνείς δουλειά με προοπτικές.
Ή μπλα…μπλα…μπλα…πες…πες…πες…μπλα…μπλα…μπλα…πες…πες…πες…
Στέλιος  Αρσενίου