Η πρώτη φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου το 1908 και κρατά μέχρι την έναρξη του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η άνοδος των Νεότουρκων στην εξουσία δημιούργησε τις συνθήκες για την έναρξη των διωγμών.Η δεύτερη περίοδος ξεκίνησε το 1914, όταν οι συγκρούσεις του πρώτου παγκοσμίου πολέμου αναβάθμισαν την πολιτική της γενοκτονίας.

Η περίοδος 1919-1924 αποτελεί την τρίτη, τελευταία και πιο έντονη φάση γενοκτονίας, όταν την εξόντωση των Ελλήνων αναλαμβάνει ο Μουσταφά Κεμάλ.

Τον επίλογο της γενοκτονίας αποτελεί ο ξεριζωμός των επιζώντων και έτσι έρχονται στην Ελλάδα και τα τελευταία υπολείμματα της «εν ροή γενοκτονίας» όπως ονομάστηκε.

Η εκρίζωση αυτή των Ελλήνων είναι από τα πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία, το οποίο όμως παρέμεινε στη λήθη, μέχρι την ανάδειξη του θέματος στης δεκαετία του 1980 και την καθιέρωση της «Ημέρας Μνήμης».

Έχοντας γνώση από άλλους λαούς που υπέστησαν Γενοκτονία, έχοντας το παράδειγμά τους ότι αυτή τιμάται και με τα κεντρικά μνημεία Γενοκτονίας, όπως εδώ στο Γερεβάν όπου αποδίδονται από όλους οι ανάλογες τιμές, εδώ από τη μαρτυρική Αρμενία  που γνωρίζει από Ολοκαυτώματα, απαιτώ από την Ελληνική Δημοκρατία τη δημιουργία του Εθνικού Μνημείου Γενοκτονίας. Μνημείο το οποίο μπορεί να λειτουργήσει για τους ευνόητους λόγους, σε ηθικό, διπλωματικό και ιστορικό επίπεδο, πρωταγωνιστικά για την ανάδειξη της Γενοκτονίας.

Η Γενοκτονία και ιδιαίτερα η διεθνοποίησή της αποτελεί ένα σημαντικό ζήτημα το οποίο, παρά τα χαμένα χρόνια και την πολιτική και κρατική ολιγωρία αδιαφορία και απροθυμία κυριαρχεί ως αίτημα παγκοσμίως. Η ανάδειξη και διεθνοποίηση της Γενοκτονίας, αφορά όλον τον Ελληνισμό και θα πρέπει αποτελεί κυρίαρχο συστατικό στοιχείο της εθνικής εξωτερικής πολιτικής που σέβεται την ιστορία και την αλήθεια, δηλαδή τη μνήμη της.

Το εθνικό μνημείο για τη Γενοκτονία μπορεί να είναι η απαρχή ενός κύκλου διεθνών αναγνωρίσεων, αλλά και ευθύνης, ηθικής και χρέους έναντι των δολοφονημένων προγόνων μας. Η Ελληνική Δημοκρατία έχει την υποχρέωση να το κατασκευάσει,  σε διαφορετική  περίπτωση είμαστε υποχρεωμένοι να το φτιάξουμε εμείς!

Για τη μνήμη των θυμάτων, για την καταδίκη της Τουρκίας, για την αναγνώριση της Γενοκτονίας, για την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη!

Σήμερα,  εκατό χρόνια μετά την κορύφωση του οργανωμένου σχεδίου  εξόντωσης των προγόνων μας στη Μικρά Ασία, οι προσφυγικές ενώσεις στην Ελλάδα και τη Διασπορά τιμούν τις Ελληνίδες και τους Έλληνες που δολοφονήθηκαν, με απούσα τους Ελλαδικούς θεσμούς και δυστυχώς χωρίς την ύπαρξη  του Εθνικού Μνημείου,  όπως έχουν όλοι οι λαοί που έχουν υποστεί ανάλογα εγκλήματα.

Από το Γερεβάν,  από το μνημείο του Ολοκαυτώματος των Αρμενίων,  απαιτούμε την δημιουργία του μνημείου για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, για τη  μνήμη των θυμάτων και για την καταδίκη  της Τουρκίας, για την Αλήθεια και για τη Δικαιοσύνη!

 

Εθνικό Μνημείο  Γενοκτονίας !