Αξιότιμε Κύριε Δήμαρχε Μανόλη Τσέπελη

« Και το Σάββατο που μας άφηναν,

 γυμνασιόπαιδα τότε,

κάνα  δύο ώρες ελεύθερους για να κατεβούμε στην Πόλη

ν’ αγοράσουμε τίποτα,

ή να πάμε να δούμε την μάνα μας,

εγώ μόνον αντί για κάτω,

τραβούσα για τα τείχη,

τα άγγιζα, τα μύριζα,

τα αγκάλιαζα,

σκαρφάλωνα απάνω τους,

περπατούσα με τα χέρια ανοιχτά

και με το βλέμμα μου να χάνεται στο Θρακικό Πέλαγος.

Ταξίδευα στον χρόνο βιώνοντας

το  παρελθόν Της Ξανθείας μου ,

με τα λάθη και τα πάθη της»

Αυτά και άλλα πολλά μου έλεγε κατά καιρούς

ο πρόσφατα αναχωρήσας

από τούτο τον μάταιο κόσμο,

τρις βραβευμένος υπό της Ακαδημίας Αθηνών,

Δάσκαλος Καθηγητής μας Πέτρος Γεωργαντζής.

«Τα Τείχη της Ξανθείας Εκδότη μου

κοιτάξτε να τα σώσετε.

Να τα αναδείξετε,

να καθαριστεί ο χώρος από τις βρωμιές,

να γίνει ευπρεπής και προσβάσιμος,

να φωτίζεται όλη την νύχτα

και να φαίνεται μέχρι το Θρακικό,

να έρθουν νέα παιδιά αρχαιολόγοι-ιστορικοί,

και όχι τίποτα  κομπογιαννίτες με λέξεις ρηχές

ωσάν το μυαλό τους,

και να μιλάμε στις νέες γενιές με λόγια αληθινά

και πονετά για τα χρόνια και τους ανθρώπους που πέρασαν

 και που άφησαν την πνοή τους στη Πόλη ».

ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑ ΜΑΣ

Κύριε Δήμαρχε.

Είναι η εγγεγραμμένη  παρακαταθήκη στην μνήμη της Πόλης.

Καιρός να συμμεριστούμε  το διαχρονικό παράπονό της.

Υπάρχουν Δημότες

και περιμένουν την υπεύθυνη πρόσκλησή σας.

Δημότες που είναι μακριά από ιστορικές αυθαιρεσίες

και ρητορικές κενολογίες.

 

  Με εκτίμηση

Μιχάλης Σπανίδης

Δημοτικός Σύμβουλος

«Αγάπη για την ΞΑΝΘΗ μας»

 

(φωτογραφικό αρχείο Εκδόσεων Σπανίδη)