Ήλπιζα ότι το φωτογραφημένο χαμόγελο

της Ξανθούλας και των τριών υπολοίπων παιδιών

που άφησαν την τελευταία τους πνοή

πριν από πολλά χρόνια,

σε αυτό ακριβώς το σημείο

ανάμεσα στον Γιακά της Γενισέας

και της Χώρας των Αβδήρων,

θα συνέτιζε και θα σωφρόνιζε διαρκώς

τους διερχόμενους οδηγούς.

Διαψεύστηκα οικτρά για ακόμη μια φορά,

όταν σήμερα το μεσημέρι λίγο μετά τις 3:00,

έγινα μάρτυρας θεατής ρονταρίσματος

στο συγκεκριμένο επαρχιακό οδικό δίκτυο

από αφασιακά ασπόνδυλα μαλάκια

που οδηγούσαν 2λιτρα, 3λιτρα και 4λιτρα

με αλλοδαπά και εγχώρια νούμερα.

Παράσταση που αναπαριστά με δραματική ένταση

αλλά και χιούμορ την ατμόσφαιρα παρακμής.

Ξέρω……

η εξιδανίκευση ενός υποτιθέμενου ένδοξου παρελθόντος περιλαμβάνει και δυστοπικές αυτόνομες σκηνές,

που εστιάζει στην γοητεία της οφθαλμαπάτης,

με απώτερο στόχο την προβολή διαφορετικών εκδοχών

για την κοινωνική ευημερία και την υγιεινή διαβίωση.

Όμως….

Η έννοια της ηθικής γενναιότητας είναι

μέσα στον χώρο σου να  μην κάνεις τον αδιάφορο

και να καταπίνεις το ουρλιαχτό του πόνου

και της δίκαιης οργής.

 

Με εκτίμηση

Μιχάλης Σπανίδης

Εκδότης-Βιβλιοπώλης