Γράφει ο Μιχάλης Σπανίδης

 

Αυτές τις μέρες αντικρίζουμε καθημερινά 

τις θεατρικές πρόζες και χειρονομίες όλων αυτών 

των ναυαγισμένων θεσμικών και μη, 

στην χαώδη δεξαμενή του διαδικτύου, 

που συνθέτουν το χαμένο θέαμα και ακρόαμα 

στα μάτια των μελών τους.

Θέλει όμως Αρετή και Τόλμη η Συγνώμη της Ενοχής.

Ξαφνικά(;) οι φωνές και κραυγές τους, 

αντήχησαν στα βράχια των κλειστών Βιβλιοπωλείων 

και διαλύθηκαν στο μέγα ερώτημα της ζωής

 «Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί;».

Βιβλιοπωλεία, που τα θέλουν συλημένα κενοτάφια, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο,

θα ρουφάνε εγκράτειες, 

βρίσκοντας έτσι πάντα στην δύσκολη στιγμή 

στηρίγματα στον φαρισαϊσμό των ευφημισμών τους.

Και όταν λέω Βιβλιοπωλεία,

αναφέρομαι σε αυτά που ο κύκλος εργασιών τους 

προέρχεται από τις πωλήσεις βιβλίων

και όχι αυτών λόγω των κωδικών ΚΑΔ, 

που έχουν στο μητρώο τους. 

Γιατί χαρακτηριστικά,

τραγικό το παράδειγμα στο Επιμελητήριο Ξάνθης,

όπου εμφανίζονται να λειτουργούν πάνω από 130 Βιβλιοπωλεία στον Νομό Ξάνθης.

Κλειστό λοιπόν το Βιβλιοπωλείο στην Πόλη από την μια

και από την άλλη ανοιχτή 

η υπεραγορά των πριγκίπων της ανάπτυξης.

Αριστουργηματικός ωμός ρεαλισμός,

γέννημα και έκφραση 

της διαχρονικής σκληρής καθεστωτικής εποχής,

που εκδιώκει τον στοχασμό 

και την φιλοσοφία του μέτρου ως στάση ζωής 

μέσα στο άσυλο  της διαλεκτικής 

που έχει το κέλυφος του Βιβλιοπωλείου, 

ενώ ταυτόχρονα βιάζει συστηματικά την ισορροπία  ανάμεσα στο δάπεδο της αυτογνωσίας που προσφέρει 

ο χώρος και την δράση του Λόγου.

Ένοχοι εδώ και πολύ καιρό όλοι τους, 

με ιδιοτελή σκοπό να διασφαλιστεί η σύνδεση 

με το αποχετευτικό δίκαιο,

μιας και είναι το μοναδικό σημείο όπου έχει σήμα 

το διαδίκτυο στην συσκευή τους.

Οι εκφράσεις τους στο επικαλυπτικό σαρκοφάγο προσωπείο τους και οι δημόσιες  φωτογραφίες τους 

είναι ιδεοληψίες και φληναφήματα κοματίλας,

αντίστοιχα με την ελαφράδα της «πρωτοπορίας τους»,

 σε επίπεδο εμπειριών και σε επίπεδο φαντασιώσεων. 

Κλειστό λοιπόν το Βιβλιοπωλείο 

με τις 220 και πλέον εκδόσεις 

και επιδοτούμενο το «take away».

Πιθανότατα να μην έχω τα πνευματικά εφόδια 

για να καταλάβω το εξυψωμένο της δράσης τους,

στο  καθεστώς του αδύνατου που πράττουν, 

ωστόσο αυτό που βιώνω πολύ καλά στο πετσί, 

είναι η απαξίωση του μόχθου μας 

που λειτουργεί στο πλαίσιο της εντιμότητας,

διατηρώντας υψηλή  την ποιότητα 

του τελικού αγαθού που παράγει.

 

Με εκτίμηση

Μιχάλης Σπανίδης

Εκδότης-Βιβλιοπώλης

(φωτογραφίες: Αρχείο Εκδόσεων ΣΠΑΝΙΔΗ)