«Πέτρα που ασπάζεται το φίλημα του φεγγαριού

γλυφό νερό που ξεδιψάει το κύμα

κι ο ουρανός που ομολογάει την ιστορία του κόσμου

σ’ ένα αργό, απατηλό ξημέρωμα 

που ολοένα και ξεφεύγει.

Θολώνει ο χρόνος τη ματιά μου

τόσο που ξεθαρρεύει ο νους μου.

Έσπασε το φεγγάρι, 

ράγισε ο βράχος ο τραχύς,

Σε άλλα μονοπάτια, αλαργινά

βυθίζεται η σιωπή μου,

η κοφτερή σαν των παθών τα λάθη.

Και πνίγηκε ο ουρανός

στο πέλαο του αγνώστου»

 

Επιχειρώ μια τρυφερή όσο και σκληρή προσέγγιση 

στο κεφάλαιο «εμπιστοσύνη γραπτών σκέψεων».

Εκφράζω ενώπιόν σας τον βαθύ θαυμασμό μου,

για τον γράφοντα, 

εγκωμιάζοντας την θαυμαστή πραότητά του

αλλά και την σπιρτάδα του αρμονικού του πνεύματος.

Εδώ, 

στις ημέρες των παχιών τηλεοπτικών αγελάδων, 

που τενεκέδες χρόνιοι αλωνίζουν τους δρόμους

με κομψότητα και χάρη,

μέσα από εκρήξεις βεζουβιακής οξύνοιας,

αυτός ξέρει να μετριάζει και να απαλύνει την τραχύτητα 

των χρωμάτων της Πόλης.

Παραθέτει συνθετικά, γνώμες και κρίσεις,

αλλά και ρήσεις που όλα έχουν για συνδετικό κρίκο νεότερες αναζητήσεις.

Έχοντας κατανοήσει και αφομοιώσει πλήρως 

τις δομές λειτουργίας του καλλιμάρμαρου μαντείου, οπαδός του είναι και όχι του φαίνεσθε,

μπορεί και στέκετε  εντίμως 

απέναντι στην αναδιάρθρωση 

και νέα διακόσμηση των αιθουσών της Πόλης 

από τις εμπνεύσεις του προπατορικού 

αμαρτήματός της.

Μέσα από τις κοινές μας αγωνίες, 

που πηγάζουν από μια άλλη νιότη, 

που απέρριπτε την κενή ασημαντότητα, 

τον ηδονιστικό εγωισμό και την πομπώδη βλακεία,

μπορώ και οσφραίνομαι τον πόθο του

για μεγαλύτερη αλήθεια και ελευθερία, 

απέναντι στους συνωστισμένους του καλλωπισμού, 

που λοξοκοιτούν ημάς, 

καταγράφουν τον τρόπο που κινούμαστε, 

το τι φοράμε και το πώς ορθώνουμε το σώμα 

στην κάθε γενεσιουργό στάση.

Ένας πολίτης καθημερινός, πληθωρικός,

πνεύμα ανήσυχο και ανατρεπτικό που δεν εφησυχάζει και δεν φλερτάρει με την ματαιοδοξία.

 

Με εκτίμηση

Ο Εκδότης

Μιχάλης Σπανίδης