«Όσο σκληρή είναι η μέρα, γιατί με το φως της σε ξεσκεπάζει στα μάτια των περαστικών, άλλο τόσο σκληρή είναι και η νύχτα για έναν άστεγο ζητιάνο σαν εμένα. Το πρόβλημα φυσικά είναι ακόμη μεγαλύτερο στις μεγάλες χειμωνιάτικες νύχτες. Ιδιαίτερα, όταν φυσάει παγωμένος αέρας ή βρέχει ή χιονίζει μαζί! Τότε, το στομάχι παύει να με απασχολεί, και ας είναι άδειο! Δε με πειράζει! Ακόμη από το μεσημέρι με βασανίζει η έγνοια της στέγης, αλλά με το φως είναι αδύνατο να βολευτείς»

Σε πείσμα της τρομοκρατίας των διαφόρων ιών

και απέναντι σε μία άκοπη ημιμαθή γενιά με πέταλα,

που έκανε το αγροτικό της πάνω

στην ανέχεια και την συμπόνια μας,

ο λόγος των ανθρώπων που καλούνται να παράγουν τέχνη

και κουλτούρα δίνει στίγμα ετοιμότητας,

ότι είναι ικανός για τα μεγάλα πετάγματα

που απαιτούν οι καιροί,

με όπλα στην φαρέτρα του τον ρεαλισμό

και την ανελέητη αυτοκριτική.

 

Με εκτίμηση

Μιχάλης Σπανίδης

Εκδότης-Βιβλιοπώλης

 

Αριθμός έκδοσης:207/Σχήμα:14Χ21/Σελίδες:367/isbn:978-618-5206-60-4