Πάνε χρόνια αρκετά. Ελπίδα μοναδική.

Ήταν τότε που ο ήχος της Πόλης, 

για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, 

εμφανιζόταν ελπιδοφόρος, 

υποσχόμενος μια τεράστια σε ποσότητα και ποιότητα υπολειμματικής αξίας δράση.

Δράση  ειλικρινής, καθηλωτική, συγκλονιστική, 

ευφυής και καλοκουρδισμένη, 

με αυθεντικό ενδιαφέρον και θητεία 

προς όλες τις μουσικές κουλτούρες.

 

Ελπίδα μοναδική, που είχε όμως την ατυχία να πέσει 

πάνω στα τελευταία της πνιγηρότητας 

της υπαρκτής αποσάθρωσης της Πόλης

του ενός και πλέον εκατομμυρίου ευρώ.

Με λάμπουσα δεξιοτεχνία, 

ενσωματωμένη στον πυκνό και συμπαγή ήχο 

αυτής της δωρικής Φιλαρμονικής, 

οι εισβολείς ανεμιστήρες της Πόλης,

κατάφεραν και επέβαλαν με το στανιό, 

τις αισθήσεις σε ύφεση και τον χρόνο να είναι αδιάφορος,

όπως στα χαρακώματα του Σόμ.

 

Η βαρβαρότητα μπορεί να νικάει προσωρινά.

Τώρα, ύστερα από χρόνια, 

η ακατάβλητη μάσκα της αλαζονείας, 

με τις κλειστές προνομίες και με το τσιτωμένο χαμόγελο, αποδομήτε όλο και πιο πολύ.

Ο χρόνος δίκαιος κριτής όπως πάντα, 

επιστρέφει και δικαιώνει την αξιοπιστία της γνώσης, 

το ζυμωμένο βλέμμα και την διευρυμένη μουσική αντίληψη εκείνων των παιδιών της Φιλαρμονικής της Πόλης.

Οι υπεράνω πάσης υποψίας,

με τον φερετζέ της δήθεν ευαισθησίας,

στα κάτω τους………

Ο εκδημοκρατισμός τους συνεχίζει να πολλαπλασιάζει 

το ψυχικό βάρος και να απαιτεί μεγάλο απόθεμα αντοχής.

Η Πόλη έχασε τον ήχο της εδώ και χρόνια.

Κι όμως σε αυτές τις ημέρες του αποκλεισμού,

τα απογεύματα στην Πόλης θα μπορούσαν να γέμιζαν

σε κάθε γειτονιά από την καθαρή γραμμή 

και την άρθρωση της μουσικής τους.

 

Με εκτίμηση

Μιχάλης Σπανίδης

Εκδότης-Βιβλιοπώλης