Τόσα χρόνια κάτω από τα τείχη,

με το όνομά της χαραγμένο πάνω στα στήθη.

Να βλέπω εκεί στην πέτρα της υπομονής μου, Αγαμέμνονες και Κωλέτηδες σε αξιώματα,

ως εκτιμητές του αίματος,

τους ζωντανούς να αλέθουν,

στις μυλόπετρες του αυτοπροστατευτικού

πέρα-βρεχισμού τους.

Μια κατασκότεινη ύλη,

έμβρυο μέσα στην μήτρα  της.

Κι αυτή,

Ανέμελη Πόλη,

μέσα στο μπάφο,

ωσάν Ευλογημένο  φώς του ηλίου.

Αναιδείς εκκολαπτόμενοι γραφειοκράτες,

στην αγορά του ηλεκτρονικού θρόνου να ρωτούν:

«Τι θέλει αυτός ο αναλφάβητος γλωσσοδέτης

της γραφής;»

Αλλά και απορούντες κρατικοδίαιτοι τενόροι

της εγχώριας  καμαρίλας.

Και την βοή μέσα από τα μνήματα!

Ποιος μπορεί να την ακούσει;

Που δρα παρηγορητικά και εξυψωτικά.

με τον φεγγαριών την πυράδα,

σαν δοξαστική λιακάδα.

Με μια παλάμη ανοιχτή και τεντωμένη,

γεμάτη φιλότιμο.

Γεμίζω το μπιμπερό τους με μολών λαβέ.

Αντιχαιρετώ  έναν πεφωτισμένο χυλό

νοοτροπιών και αντιλήψεων,

που μου ζητά επιτακτικά

να ακρωτηριάσω το αίσθημα.

Καθώς τώρα,

ξεκινά η νέα αντιπαροχή

των νεκρών κολυμβητικών νερών

στην Πόλη του γρανίτη,

που οραματίζεται Πανελλήνιο οργασμό Beach Volley

κάτω από το ρολόι.

 

Με εκτίμηση

Μιχάλης Σπανίδης

Εκδότης-Βιβλιοπώλης