Ενοχές και Πάθη κατάφεραν και ξερίζωσαν

τις ανθισμένες στιγμές της Φωλιάς Βιβλίου

από το Κέντρο της Πόλης-Αγοράς.

Εδώ στην φυγή του  Γενάρη,

εξακολουθεί και στέκει διαμελισμένη

στα ύφαλα ενός παζαρτζίδικου  τσούρμου,

βιασμένη από τους  αυθάδεις οργανοπαίκτες

του φθινόπωρου.

Εξακολουθεί να θυμώνει τον καιρό μας,

καθώς αιμορραγεί από τα σκοτάδια της λήθης.

Ασέβεια στην γνώση και προθυμία στην κακογλωσσιά

από  τις μεταμορφώσεις του αλλόκοτου;

Αποτέλεσμα μιας αρχέγονης ανοργασμικής έκρηξης

που σκόρπισε τα θραύσματά της στο σώμα μιας βαριάς ενοχής;

Ίσως!!

Όμως μας έφυγε κι ο Δασκαλάκης.

Αυτό που μας έμεινε μόνο

Είναι το αποσταγμένο κέρδος αυτή της Πόλης,

από το φαντασιακό του Γιώργου, του Θανάση

και των άλλων παιδιών,

με την ευχή να  αναγκάσει τον χρόνο

να είναι αμείλικτος στους μνηστήρες της Τζούλιας.

Ψευδαισθήσεις βεβαιώνονται και πάλι, μαζί και απωθημένα.

Τι κι αν  απολιθωμένες ανάσες,

την αποκαθήλωσαν από τα στήθια σου Πόλη.

Ανάσες αρχικά αιρετικές αλλά μεταγενέστερα

εγκάρδιες και αποδεκτές από αυτούς που βάλθηκαν

με την ψήφο τους να αποκαταστήσουν τον κύκλο γονιμότητας του κάθε ατομικού τσίρκου.

Κατάρα όμως

και δώρο θεϊκό η γεύση σου Πόλη μου.

Ένα έχω να τους μηνύσω:

«Δύο πράγματα δεν μπορούνε να κοιτάξουν κατάματα:

Τον Ήλιο και τον Θάνατο»(Francis de la Roche)

 

Με εκτίμηση

Μιχάλης Σπανίδης

Εκδότης-Βιβλιοπώλης