Επιτέλους, μπορεί να άργησε αλλά δεν μπόρεσε να κρυφτεί.
Φάνηκε η αντιστοιχία μεταξύ του πραγματικού προσώπου
και του ειδώλου που λάτρεψε εδώ και πολλά χρόνια η Πόλη.
Επιδίωξη του στοχασμού μας,
ήταν ανέκαθεν η κατανόηση, η ερμηνεία
και πολύ λιγότερο η καταγγελία.
Γενεσιουργός αιτία αυτής της διέγερσης αποτέλεσε και αποτελεί
η αισθαντικότητά μας προς την Πόλη,
καθώς και η ελπίδα μας να ανακαλύψουμε κάπου,
έστω μία χαραμάδα γαλάζιου στον γκρίζο ουρανό.
Προσπαθήσαμε να τυπώσουμε την χρόνια σιωπή,
καταφέρνοντας φωναχτά οι λέξεις μας,
να αποκτήσουν πληθυντικό αριθμό,
ταυτίζοντας τα πρόσωπα με την γραφή.
Τώρα,
καθώς αποχωρεί το έρεβος μιας νύχτας που κράτησε πολύ,
και στην οποία δεν επιτρεπόταν να μιλάς αλλά μόνο να ακούς
τους «ελέω Άναξ προφήτες» της βασιλείας των ουραγών,
το ερχόμενο φως αποκαλύπτει σε όλο το αστικό τοπίο
παρεκβάσεις για μέλλοντες τετελεσμένους με καταστροφικές προσταχτικές ρημάτων,
και συνταγές με ληγμένα σιρόπια.
Κεντρικοί δρόμοι παντού με διαλυμένο ασφαλτικό τάπητα.
Βομβαρδισμένα αλλά και ανύπαρκτα πεζοδρόμια να μαστιγώνουν όποιον τολμήσει να τα ανεβεί.
Κάδοι άπλυτοι εδώ και χρόνια με τα ζουμιά να ξερνιόνται
πάνω στο καυτό σκαμμένο κορμί της ασφάλτου,
κατά την συγκομιδή της καθημερινής παραγωγής,
δημιουργώντας ωσμώσεις αρωμάτων σπανίων ποικιλιών
και μπάφο από εξαιρετικά χαρμάνια.
Κυκλοφοριακή αγωγή ασύδοτη και ακυβέρνητη,
με πρότυπα την σούζα, την κομμένη εξάτμιση, την παραβίαση,
την απόβαση, τον πνιγμό της ατέλειωτης ομιλίας.
Το ευρύτερο ιστορικό κέντρο αποδομημένο εδώ και τετραετίες, πασχίζει να ανασαίνουν οι αντοχές του για την επιβίωση
μέσα σε χαρακώματα βουβής απραξίας
και σε χορταριασμένες ράγες κατηργημένων αμαξοστοιχιών.
Μάχη για τα στοιχειώδη και αυτονόητα
με αντίπαλο την στασιμότητα των λειτουργιών της Πόλης.
Σε κάθε κατεύθυνση του ναυαγίου, αιτία παντού η ανικανότητα,
και η χρόνια παράδοξη σιγή πολλών επιφανών σωτήρων.
Αλλά υποκρισία και ανεύθυνη δημαγωγία ,
από μια επιδειξιμανή αγανάκτηση,
που συνυπάρχει σε ομομήτρια ιδρύματα αποκατάστασης
ειδικών συμβούλων της αρπαχτής,
μαζί με την ψηφισμένη ασυγχώρητη ερασιτεχνική ανυπαρξία.
Επιτακτική λοιπόν σήμερα
η ανάγκη του δημιουργικού διαλόγου των απλών πολιτών-οπλιτών που πραγματικά κατέχουν την βούληση.
Βούληση για να παραχθεί εμμονική αιφνιδιαστική κανονικότητα.
Βούληση που θα δώσει στην Πόλη τα κλεμμένα ακροκέραμα
της αξιοπρέπειας, της τιμιότητας και της απλότητας.
Βούληση που θα καλωσορίσει στην σκέψη της Πόλης,
την λέξη «αριστεία»,
την μόνη σανίδα σωτηρίας από την καταστροφή.
Βούληση που θα αντιμετωπίσει τις ποικίλες μεταμορφώσεις,
μιας απρόβλεπτης διαλυτικής παρακμιακής τάσης
που αφήνει πίσω της η αποχώρηση ενός ακόμη Δαρείου.

Με εκτίμηση
Μιχάλης Σπανίδης
Εκδότης-Βιβλιοπώλης
(φωτογραφικό αρχείο εκδόσεων ΣΠΑΝΙΔΗ)