Πριν απο μερικά χρόνια ζούσαμε σαφώς πιό άνετα.
Κάτι γίνονταν ακόμα στην αγορά. Δεν είχαν πεθάνει όλα.
Είχαμε την δυνατότητα πότε με κοντοσούβλι, πότε με μερικά κεφαλάκια ή κοκορέτσι και μισό τελαράκι μπύρες να ξενυχτάμε στην τηλεόραση με τις ατέλειωτες εκπομπές του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και την παράγκα του ποδοσφαίρου μας.
Η ΄΄ Δίκη στον ΣΚΑΪ ΄΄ με τον Κυριάκο Θωμαΐδη κάθε Δευτέρα ήταν το δεύτερο σήριαλ για τα άδυτα…της διαιτησίας και του αθλητισμού.
Και οι παράγκες, ολοένα περίσσευαν.
Έτσι ο τάδε παράγοντας, αλλιώς ο δείνα, τόσα για τη διαιτησία, λίγο περισσότερα για το διπλό εκτός έδρας του ΠΑΡΑΓΚΑΪΚΟΥ που τίναξε τη μπάνκα στον αέρα.
Αέρα πατέρα…πατέρα αέρα.
Μεταπτυχιακό στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της χώρας στην πρώτη εκπομπή απο τη ΖΟΥΓΚΛΑ.
Διδακτορικό στη δεύτερη.
Καλά τα πηγαίναμε. Πολύ καλά. Χαζά παιδιά…χαρά γεμάτα.
Στο ερώτημα τι θα σπουδάσεις η απάντηση ήταν. Ποδοσφαιρικός αναλυτής.
Κάτι ήξερε ο αείμνηστος τυφλός καθηγητής των Μαθηματικών ο ΜΙΛΤΟΣ όταν έλεγε. Φτού. Γαμώ το. Αμαρτία απ το Θεό. Κοτζάμ παιδιά χαζά.
Γεμάτες και οι εξέδρες των γηπέδων, τα καφενεία, οι χώροι αναλυτών και αναλύσεων, τα πάντα όλα. Έκανε κύκλο το χρήμα.
Κάπως έτσι θα ήταν η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, η ίδια η Αλεξάνδρεια των χρόνων της δόξας σκεφτόμουν. Κάτι σαν τη Δόξα Δράμας.
Να εξηγήσω στους νεότερους πως η Δόξα Δράμας πριν το δικό μας μεγαλείο των 30 χρόνων στη μεγάλη κατηγορία του ποδοσφαίρου, με αναλαμπές, όχι συνεχόμενα, ήταν κάτι αντίστοιχο.
Η διαφώτιση των ποδοσφαιρικών μας αναλυτών και όχι μόνο γιατί και ο στίβος με την άρση βαρών και πολλά άλλα…ευγενή – τρόπος του λέγειν – αθλήματα είχαν αρχίσει να αναδίδουν οσμές, επεκτάθηκε σιγά – σιγά σε όλη την Ευρώπη, όλο τον κόσμο.
Η παράγκα του Καραγκιόζη βρέθηκε σε κάθε χώρα σε περίοπτη θέση.
΄΄ Εδώ βλέπετε δράσεις των κατοίκων της χώρας μας απο την καθημερινή ζωή και αυτή είναι η παράγκα μας ΄΄ έλεγαν φουσκωμένοι απο περηφάνεια οι ξεναγοί στους επισκέπτες της χώρας τους.
Είδες η παράγκα που έφτασε, έλεγα μέσα μου μακαρίζοντας τους παρουσιαστές των 2 παραγκαϊκών μας τηλεοπτικών σειρών που κατέχουν ακόμα τα ρεκόρ τηλεθέασης. Κρίμα, δεν ήταν αποκλειστικό μας προνόμιο.
Παράγκες είχαν στηθεί και στα μεγάλα κέντρα λήψης ποδοσφαιρικών αποφάσεων, ανάθεσης διοργανώσεων και…Ταλιμπάν, και…Ταλιμπάν, και…Ταλιμπάν.
Ποιός ξέρει, ποιός ΄΄ έριξε ΄΄ στη μοιρασιά ποιόν, για να μάθουμε πως ο πρύτανης του Ευρωπαϊκού και Παγκόσμιου Ποδόσφαιρου αξιότιμος κύριος Μισέλ Πλατινί είχε φτιάξει παράγκα απο πλατίνα δίπλα στις φαβέλες και τα κίτρινα γιλέκα της Γαλλίας.
Ελλάς – Γαλλία συμμαχία έγινε ξανά το σύνθημα. Και…τα μυαλά στα κάγκελα.
Τόσο θέλουμε φυσικά εμείς.
Έμεινε να δούμε τώρα παράγκα απο χρυσό και ελεφαντοστούν, ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΗ.
Σαν το άγαλμα της θεάς ΑΘΗΝΑΣ μέσα στον Παρθενώνα.
Υπάρχει και τέτοια. Μόλις χαλάσει η μοιρασιά των αρχιτεκτόνων που τη φιλοτέχνησαν θα τη μάθουμε.
Τελικά σε Βορρά, Νότο, Ανατολή και Δύση η κυρίαρχη έκφραση είναι η ΠΑΡΑΓΚΑ.
ΠΑΡΑΓΚΑ…FOR EVER.

Στέλιος Αρσενίου