Το θέμα του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων βρίσκεται πάνω από τρεις δεκαετίες στο επίκεντρο μιας ισχυρής διαπάλης συμφερόντων στην οποία εμπλέκονται κατά κύριο λόγο οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι, το κράτος, οι καταναλωτές κ.α.
Το κύριο μέτωπο εντοπίζεται στην προσπάθεια των μεγάλων επιχειρήσεων να επιβάλλουν “ελεύθερο ωράριο” και των ΜΜΕ να επιτύχουν ένα λειτουργικό ωράριο, ώστε ο ανταγωνισμός να διεξάγεται στην αγορά με ίσους όρους, όσον αφορά το χρόνο λειτουργίας.

Το θέμα του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων βρίσκεται
πάνω από τρεις δεκαετίες στο επίκεντρο μιας ισχυρής διαπάλης συμφερόντων στην
οποία εμπλέκονται κατά κύριο λόγο οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι μεγάλες
επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι, το κράτος, οι καταναλωτές κ.α.

Το κύριο μέτωπο εντοπίζεται στην προσπάθεια των μεγάλων
επιχειρήσεων να επιβάλλουν "ελεύθερο ωράριο" και των ΜΜΕ να επιτύχουν ένα
λειτουργικό ωράριο, ώστε ο ανταγωνισμός να διεξάγεται στην αγορά με ίσους όρους,
όσον αφορά το χρόνο λειτουργίας.

Η μάχη για το ωράριο είναι κατά πρώτο λόγο, μάχη
συμφερόντων του μικρού και του μεγάλου κεφαλαίου – ντόπιου και ξένου και
ελάχιστη σχέση έχει με την προστασία της ελεύθερης βούλησης και επιλογής των
καταναλωτών, την οποία τόσο συχνά και υποκριτικά, επικαλούνται οι υποστηρικτές
της απελευθέρωσης.

Η μάχη αυτή αποκτά ευρεία κοινωνική διάσταση, αφού άπτεται
των συμφερόντων μεγάλης μερίδας της κοινωνίας, όπως είναι οι μικρομεσαίες
επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι σ' αυτές και όχι μόνο, οι αγρότες, οι συνταξιούχοι
κ.λ.π., είτε ως καταναλωτών, είτε ως ξεχωριστών κοινωνικών ομάδων.

Το ωράριο μπορεί να χρησιμοποιηθεί άμεσα ως ανταγωνιστικό
μέσο στα χέρια των μεγάλων επιχειρήσεων ιδίως των πολυεθνικών, καθόσον είναι
πολύ δύσκολο αν μη αδύνατο, για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ν' ακολουθήσουν
ένα ωράριο, χωρίς όριο, πλήρως ελύθερο, ένα ωράριο εξουθενωτικό και απάνθρωπο,
διαρκείας 12 ωρών ημερησίως. Οι λόγοι αυτής της αδυναμίας είναι κοινωνικοί
(οικογενειακοί, κοινωνικές υποχρεώσεις, ατομικές ανάγκες κ.λ.π.), βιολογικοί
(φυσική αντοχή), οικονομικοί (έξοδα λειτουργίας), ψυχολογικοί (κόπωση, άγχος)
κ.α.

Τα προβλήματα αυτά δεν τα έχουν οι πολύ μεγάλες
επιχειρήσεις, οι οποίες λειτουργούν με υπαλλήλους μερικής απασχόλησης, βάρδιες
κ.λ.π. Κάτω όμως απ' αυτές τις συνθήκες ο ανταγωνισμός στρεβλώνεται, με
εξωοικονομικά και εξωγενή στοιχεία, που δε σχετίζονται με το "γνωστό
ανταγωνισμό” που τόσο επιτακτικά και υποκριτικά επικαλούνται, όσοι προωθούν την
απελευθέρωση.

Γι' αυτό καλούμε όλα τα σωματεία μας, τα μέλη αυτών και
γενικά όλους τους επαγγελματίες, βιοτέχνες και εμπόρους, αλλά και εργαζόμενους
σ' αυτά, να αντισταθούμε και να δώσουμε μάχη, προκειμένου να μην περάσουν οι
θέσεις των μεγάλων επιχειρήσεων για "δήθεν ελεύθερο ωράριο" και για να σώσουμε
την παραδοσιακή οικογενειακή εικόνα της αγοράς μας με τα μαγαζιά μας, τα
εργαστήριά μας, τις βιοτεχνίες μας τα εμπορικά μας, τις βιτρίνες μας, τις
εκθέσεις μας, που είναι η ζωή και ο πολιτισμός.

Για την Ομοσπονδία ΕΒΕ Ξάνθης

Ο πρόεδρος Σωτ. Τσιακίρογλου

Ο γεν. γραμματέας Γ. Μπατζακίδης